Een coup de foudre

Marijke Pinoy koestert het kleine en het grote, de verbondheid en de 'allenigheid', de afgelopen weken groef ze zo diep in zichzelf en de ander. Met Rosa Unplugged neemt ze je mee in haar verhaal.

Eindelijk opnieuw spelen, hoe voelt dat?

Ik vind het heel bijzonder deze kleinere versie samen met een publiek. Net voor corona had ik nog een reeks in Parijs gespeeld, ‘Het Spelen’ zat nog fris in mijn geheugen toen de lockdown begon. Het zweet was nog maar net weggespoeld bij wijze van spreken. Ik heb me - na 1 week te bekomen van de eerste angst - intensief op vrijwilligerswerk geworpen. De solidariteit was groot.
Het is heel confronterend dat zoveel mensen de meest voor de hand liggende dagelijkse dingen niet kunnen betalen. Melk voor de kinderen, groenten, vlees, pampers. Ik weet dit wel, maar tussen weten en het zo dichtbij meemaken is een wereld van verschil. Dit kruipt in je kleren.

Het gemeenschappelijke koken en koken en nog ‘ns koken creëerde heel snel een grote verbondenheid. En zodra het er naar uitzag dat ik kon spelen tijdens Zomer in O. ben ik beginnen werken aan mijn stuk. Die kleine schaal en het herbronnen was eigenlijk precies wel waar ik al een aantal maanden naar snakte.
Jammer genoeg is die vreselijke COVID19 eraan gekoppeld. Maar ik ben toch dankbaar dat ik daardoor in een ander ritme aan die herbronning kan werken en alles net anders ervaar. De zelf opgelegde druk van presteren wil ik echt vermijden.
 
Wat heb je het meest gemist tijdens de quarantaine?
Ik miste heel erg het samen improviseren en zoeken op een vloer, het zweet en de discussies. Je beseft ook meer dan ooit hoe diep kunst en cultuur ingebed zijn in onze maatschappij. Om dit gemis te compenseren heb ik via ZOOM veel ‘samen-apart’ stukken gelezen met een aantal collega’s. De heftigheid en gretigheid waarmee we ons in die woorden vastbeten … heel bijzondere momenten, heel puur en terug naar een basis die ik omarm.
 
Wat heb je (her)ontdekt tijdens de quarantaine?
Ik heb geleerd hoe ontzettend veel meerwaarde kunst geeft aan een samenleving. De solidariteit over de vakjes heen.
Ik heb ook heel veel met mijn mama gebeld die 86 is en nog altijd alleen kan wonen. Haar veerkracht en moed raakten mij diep. En ik besefte nog meer hoe dierbaar ze mij is. En hoe fragiel alles dan wordt.
De dagelijkse gesprekken zijn echt een grote meerwaarde in deze tijden. Heel raar.
Plots krijgt de tijd een totaal andere invulling, en daardoor een andere adem en andere klemtonen.
Het besef dringt door dat het opgelegde ritme en het eeuwig presteren te is, onmenselijk teveel. 

Zien, voelen, horen, ruiken? 
De geuren en kleuren van Marokkaanse kruiden in ons huis. Ik heb nog nooit zoveel intens geurende kruiden gebruikt en zo hard mijn best gedaan om lekkere maaltijden te prepareren.
 
Tip je ons even een boek?
Absalom, Absalom! van William Faulkner. Een heel groot epos dat heel veel zegt over onze maatschappij nu. We moeten meer dan ooit samen vechten tegen de verharding en ontmenselijking.
 
Hoe ga je door het leven, snel of traag?
Ik ga normaal veel te speedy door het leven. Ook als ik aan ‘t maken ben staat de boog gespannen. Nu ervaar ik het omgekeerde. Ik denk heel veel na en stel bijna alleen maar vragen.
Best beangstigend en confronterend, maar o zo noodzakelijk. Alles staat precies op losse schroeven en dit is heel verrijkend.
 
Waar kijk je het meest naar uit het komende jaar?
Ik ben bevoorrecht dat ik deel mag nemen aan wonderlijke projecten in België en Frankrijk de komende tijd. Ik wil heel graag na Rosa unplugged dat toch wel gedeeltelijk een zelfgekozen eenzame tocht is en zich veelal in mijn hoofd afspeelt, weer meer tijd nemen om mijn kleinkinderen te zien.
 
Welke citaat vind je schoon om delen?
‘Nunc stans’ of het ‘blijvend nu’, de niet-plaats waar Hannah Arendt het over heeft. De nataliteit. In ‘concert’ gaan met jezelf en met de ander.

Waarom deze voorstelling?
Om te mogen herontdekken. En proeven en ruiken. Het vertrekpunt was de honger om mij te verdiepen in de wereld van twee hele straffe vrouwen (Hannah Arendt, Rosa Luxemburg). En daardoor eens dieper in mezelf te graven als mens tout court en die ‘naaktere’ versie van mijn zijn met een publiek te delen.
En de goesting om met mijn jongste zoon die muziek speelt en maakt op het podium te staan!
 
Welke voorstelling wil je zelf graag zien tijdens Zomer in 0.?
Ik heb de voorstelling van Fien Mombaerts (Een pleidooi voor zelfmoord) gezien en dit raakte mij heel erg. Ik hou heel veel van het nog net dat beetje of meer zoekende. En ik benieuwd naar Stefaan Degand, samen met Elien Hanselaer, een ex-studente van mij. 
 
Wat betekent Oostende voor je?
Oostende is al lang een stuk van mezelf en mijn kinderen. Via het theater heb ik hier echt diepe vriendschap ervaren en zo ook een tweede thuis gecreëerd. Het was een coup de foudre en is het nog steeds.
 

------

Rosa unplugged
Marijke Pinoy & Cesar Desutter-Pinoy
13 t/m 16 aug.

info en tickets

Privacy en cookies
Deze website maakt gebruik van cookies om uw gebruikservaring te verbeteren.
Meer info